Monthly Archives: March 2010

จากจังหวัดยามากาตะ คณะของผมกลับคืนสู่มหานครโตเกียวอีกครั้ง โดยขบวนรถด่วนหัวกระสุนชิงกันเซ็นเหมือนเดิม และใช้เวลาเดินทางเท่าเดิม คือประมาณ 3 ชั่วโมงก็มาถึงสถานีโตเกียวเท่าๆ กับขาไปเป๊ะ จากสถานีโตเกียวเราเดินลากกระเป๋าไปต่อรถใต้ดินสู่สถานีชินจูกุ เพื่อกลับสู่โรงแรมเดิมที่เราจับจองไว้และยังฝากข้าวของส่วนใหญ่ไว้ที่นั่น การเดินลากกระเป๋าขึ้นรถใต้ดินโตเกียวนับเป็นอีกประสบการณ์หนึ่งของคณะเรา ซึ่งส่วนใหญ่ อายุเลย 60 ปีกันหมดแล้ว นับเป็นความภาคภูมิใจและเป็นความสำเร็จอันใหญ่หลวงที่พวกเราทุกคนสามารถใช้มือข้างหนึ่งลากกระเป๋าและมืออีกข้างหนึ่งโหนราวด้านบนเพื่อให้ยืนได้สะดวกๆ ในท่ามกลางผู้โดยสารที่แออัดยัดเยียด จนหายใจรดต้นคอบ้าง รดลำคอบ้างไปตลอดเส้นทาง ในที่สุดเราก็กลับมาที่สถานีชินจูกุโดยไม่มีใครบอบช้ำ และก็ตัดสินใจเดินลากกระเป๋าลงอุโมงค์ใต้ดินอันยาวเหยียดและคดเคี้ยวไปสู่โรงแรม ระยะทางอาจจะประมาณกิโลเศษๆ กระมัง จะไปโผล่ที่ใต้ถุนโรงแรมของเราพอดิบพอดีเลย ตลอดเส้นทางในถนนใต้ดินของญี่ปุ่นก็เป็นที่ทราบกันอยู่แล้วว่าเป็นแหล่งช็อปปิ้ง ใหญ่อีกแหล่งหนึ่ง…มีของค้าของขายสารพัดอย่างรายเรียงตั้งแต่ต้นอุโมงค์ไป จนถึงปลายอุโมงค์ ระหว่างเดินมาเรื่อยๆ นั้น ผมก็นึกถึงข้อสังเกต ของผมข้อหนึ่งที่มาโตเกียวเที่ยวนี้ และตั้งใจไว้ว่าจะต้องหาคำตอบให้จงได้ นั่นก็คือผมรู้สึกว่าผู้คนที่เหมือนมดปลวกในสถานีรถใต้ดิน และบนขบวนรถไฟใต้ดินของญี่ปุ่นวันนี้…อ่านหนังสือน้อยลง! เมื่อ 3-4 ปีก่อน เราจะเห็นร้านหนังสือที่สถานีรถใต้ดิน วางหนังสือกองสูงเป็นตั้งๆ และกว่าครึ่งหนึ่งเป็นหนังสือการ์ตูน … Continue reading →