เมื่อปลายสัปดาห์ที่ผ่านมานี้เอง หัวหน้าทีมซอกแซกขับรถผ่านมหาวิทยาลัยรามคำแหง มาทางถนนด้านล่าง โดยไม่ได้ขึ้นสะพานลอย พอถึงหน้าห้าง “เดอะมอลล์ รามคำแหง” หรือที่รู้จักกันในนาม “เดอะมอลล์ 2” ก็ใจหายวาบ

เมื่อเห็นป้ายมีข้อความตัวใหญ่เบ้อเริ่มบนผนังด้านบนเกือบถึงหลังคามีใจความว่า “ลดส่งท้ายปิดตึกสูงสุด 90 เปอร์เซ็นต์”

ก็นึกไปว่า เดอะมอลล์ รามคำแหง อาจจะเจอวิกฤติเศรษฐกิจถึงขั้นจะต้องปิดตึกเลิกกิจการหรืออย่างไร ถึงต้องขึ้นป้ายว่าอย่างนั้น?

จนกระทั่งเข้าโรงพิมพ์ได้อ่านข่าวประชาสัมพันธ์ที่เครือเดอะมอลล์ส่งมาให้ค่อยเบาใจว่าเขาจะปิดเป็นการชั่วคราว เพื่อปรับปรุงใหม่สำหรับต้อนรับความเจริญย่านรามคำแหงที่กำลังเปลี่ยนแปลงอย่างใหญ่หลวงต่างหากล่ะ

15 มกราคม 2561 นี้ จะปิดห้างชั่วคราว ไปอย่างน้อย 1 หรือ 2 ปี จึงประกาศขายสินค้าชนิดลดแหลกแจกแถมอย่างที่ว่า

เหตุที่หัวหน้าทีมซอกแซกใจหาย เพราะนึกว่าจะมีการปิดถาวร ก็เนื่องมาจากหัวหน้าทีมเป็นชาวบางกะปิคนหนึ่ง และโยกย้ายไปตั้งรกรากที่หมู่บ้านของการเคหะแห่งชาติ คลองจั่น มาเป็นเวลากว่า 45 ปีเข้าไปแล้ว

ในยุคแรกๆที่ไปบุกเบิกนั้น เส้นทางสายเข้าเมืองที่สะดวกที่สุดก็คือ ถนนตัดใหม่จากด้านหลังเขตบางกะปิ ผ่านการกีฬาแห่งประเทศไทย ผ่านสถานที่แสดงสินค้านานาชาติ ซึ่งต่อมากลายเป็นมหาวิทยาลัยรามคำแหง จึงเรียกถนนสายนี้ว่า ถนนรามคำแหง

รถเมล์เจ้าประจำที่อาศัยนั่งเมื่อครั้งยังไม่มีรถเก๋งใช้ก็คือ สาย 60 คลองจั่น ปากคลองตลาด ที่ต่อมายืดระยะไปจนถึง สวนสยาม โน่นเลย

อยู่มาวันหนึ่งก็เห็นการก่อสร้าง ที่บริเวณซอยรามคำแหง 10 กับรามคำแหง 12 เลยมหาวิทยาลัยรามคำแหงมาเล็กน้อยผุดขึ้น และกลายเป็นห้างสรรพสินค้าทันสมัยในชื่อ “เดอะมอลล์รามคำแหง” เมื่อประมาณเดือนธันวาคม พ.ศ.2526 หรือเมื่อ 34 ปีก่อนโน้น

ยังจำได้ว่า ก่อนหน้านี้เคยมีพนักงานสำรวจโพลล์ของใครไม่รู้ แวะไปถามที่บ้านว่าอยากจะให้มีห้างสรรพสินค้าสักห้างหนึ่งใกล้ๆมหาวิทยาลัยรามคำแหง ท่านมีความเห็นอย่างไร?

ก็ตอบไปว่า ไม่เอา อย่ามาสร้างแถวนี้เลย เดี๋ยวจะทำให้รถติด พวกเราชานเมืองอยากอยู่ด้วยความสงบมากกว่า

เข้าใจว่าคำตอบของหัวหน้าทีม น่าจะออกมาเป็นเปอร์เซ็นต์ส่วนน้อยกระมัง ในที่สุดก็มีการก่อสร้าง และแล้วเสร็จกลายเป็น เดอะมอลล์ รามคำแหง อย่างที่ว่า

นี่คือห้างสรรพสินค้า เดอะมอลล์ แห่งที่ 2 หลังจากที่ เดอะมอลล์ 1 ถือกำเนิดขึ้นที่บริเวณถนนราชดำริ (ใกล้ๆโรงแรมอโนมาปัจจุบัน) ตั้งแต่ พ.ศ.2524 เป็นต้นมา

แม้จะเคยบ่นและตอบแบบสอบถามไปว่าไม่อยากให้สร้าง แต่เมื่อมีการก่อสร้างเรียบร้อยแล้ว หัวหน้าทีมซอกแซกก็อดแวะลงไปเดินเที่ยว พร้อมทั้งจับจ่ายซื้อของเสียมิได้

ประกอบกับร้านก๋วยเตี๋ยวเนื้ออร่อยมาก เจ้าหนึ่งที่หัวหน้าทีมซอกแซกเป็นแฟนประจำ ที่เปิดร้านอยู่ที่แผงมุงหลังคาด้านหลังสำนักงานการเคหะแห่งชาติ ชื่อร้าน “นายแป๊ะ” ได้ยกร้านมาเปิดที่นี่ด้วย เป็นเหตุให้หัวหน้าทีมต้องตามมารับประทานอยู่หลายครั้ง ไปๆมาๆก็เลยกลายเป็นแฟนประจำของเดอะมอลล์ รามคำแหง ชักชวนครอบครัวมารับประทานอาหารในช่วงวันหยุดเสาร์-อาทิตย์ แทบทุกๆสุดสัปดาห์

หากมีอะไรจำเป็นจะต้องจับจ่ายใช้สอย ก็จะซื้อเสียที่ห้างนี้เลย โดยไม่ต้องเข้าเมืองชั้นในเหมือนแต่ก่อน

ยิ่งอีก 2-3 ปีต่อมา ห้างเดอะมอลล์/ที่ราชดำริ ถูกไฟไหม้ จึงปิดการบริการยกให้แก่ นารายณ์ภัณฑ์ ร้านจำหน่ายสินค้าศิลปวัฒนธรรมไทยของกระทรวงอุตสาหกรรม ไปดำเนินการ

ทีมงานบริหารชุดใหญ่จากเดอะมอลล์ ต่างยกมาบริหารที่ เดอะมอลล์ 2 กันทั้งหมด พร้อมกับขยายกิจการเป็น เดอะมอลล์ 3 คนละฝั่งถนน โดยมีสะพานลอยแบบทางเดินเลื่อนได้มาเป็นตัวเชื่อม ตามมาด้วย เดอะมอลล์ 4 มีโรงภาพยนตร์ในเครือเมเจอร์ซีนีเพล็กซ์ กับโรงโบว์ลิ่งและห้องอาหารอร่อยๆมาให้บริการ

ครอบครัวของหัวหน้าทีมซอกแซกจึงแทบจะสิงสถิตอยู่ที่เดอะมอลล์ 2-3-4 ในช่วงของวันหยุด โดยไม่เข้าเมืองเลยอยู่หลายปี เรียกว่าจากบางกะปิก็มากิน มาดื่ม มาดูหนังกันที่นี่แบบครบวงจร

จนกระทั่งมีการก่อสร้างและเปิด เดอะมอลล์ บางกะปิ ที่เปิดจริงในปี 2537 แต่น่าจะเปิดแบบเซิร์ฟๆมาก่อน ตั้ง 2534 นั่นแหละ หัวหน้าทีมซอกแซกกับครอบครัวจึงห่างเหินจากเดอะมอลล์ 2-3-4 ย่านรามคำแหง และหันไปใช้บริการที่เดอะมอลล์ บางกะปิ ซึ่งอยู่ใกล้กว่าแทน

แต่กระนั้นก็ยังมีความทรงจำดีๆเกี่ยวกับเดอะมอลล์ รามคำแหงมากมายหลายเรื่อง จึงรู้สึกใจหายที่นั่งรถผ่านเมื่อ 2 วันก่อน เห็นป้ายตัวโตๆบนหลังคาตึกเดอะมอลล์ 2 ว่าจะมีการ “ลดส่งท้ายปิดตึก” อย่างที่ว่า

จนกระทั่งได้อ่านข่าวที่ฝ่ายประชาสัมพันธ์เดอะมอลล์ แจกจ่ายมาค่อยโล่งใจ เมื่อเขาพาดหัวข่าวว่า จะปิดเพียงชั่วคราวดังที่เกริ่นไว้แล้วตอนต้น

ในแผ่นปลิวข่าวสรุปว่า เดอะมอลล์ รามคำแหง จะเปิดต่อไปจนถึง 15 มกราคม 2561 หรือหลังปีใหม่ 15 วันเท่านั้น ช่วงนี้อยู่ระหว่าง เลหลังทุกอย่าง เห็นว่าลดราคาสูงสุดถึง 90 เปอร์เซ็นต์ก็มี

แฟนเก่าๆทั้งหลายจะแวะไปดูใจ เอ๊ย ไปช็อปของราคาถูกก็เชิญนะครับ รวมทั้งหัวหน้าทีมซอกแซกด้วย ว่าจะแวะไปกินก๋วยเตี๋ยวเนื้อ “นายแป๊ะ” เจ้าเก่า สัก 2 ชาม ยังอยู่หรือเปล่าก็ไม่รู้ซี?

“ซูม”

ad.pressacard.700.90