ชื่อสวนอาหาร “ช็อกโกแลต วิลล์” ออกแบบก่อสร้างในสไตล์บ้านฝรั่ง ซึ่งมีทั้งยุโรปและอเมริกา เรียงรายอยู่ในอาณาบริเวณพื้นที่ 16 ไร่…อลังการเหลือเกิน

ในกระแสร่ำลือบอกด้วยว่า ผู้คนไปอุดหนุนแน่นมาก ขายดีเหมือนเปิดให้กินฟรีเลย ไม่เชื่อ ก็ลองแวะไปพิสูจน์ด้วยตนเองเถิด

พวกเราชาวทีมงานซึ่งยังไม่มีเวลาว่างตลอดเดือนที่แล้ว ก็ได้แต่ขอบคุณเพื่อนๆ ที่นำข่าวนี้มาบอก พร้อมกับจดลงสมุดบันทึกเอาไว้ รอว่ามีจังหวะเหมาะเมื่อไรจะแวบไปทันที

มาได้ฤกษ์เมื่อวันหยุดยาวเทศกาลสงกรานต์ที่ผ่านมานี่แหละครับ

ขับรถไปเรื่อยๆ ตามถนน “เกษตร–นวมินทร์” มุ่งหน้าไปยังถนนนวมินทร์ ซึ่งเมื่อ 2-3 ปีก่อน จะเป็น 3 แยก ไม่มีทางที่จะขับตรงไปข้างหน้าแต่ประการใดทั้งสิ้น

เขาเพิ่งจะตัดถนนใหม่ทะลุไปจดกับถนนวงแหวนรอบนอกเมื่อไม่นานมานี้ ส่งผลให้บริเวณดังกล่าวกลายเป็นสี่แยกไปโดยปริยาย

ทีมงานของเราตรงมาจากถนนเกษตร-นวมินทร์อยู่แล้ว พอได้ไฟเขียวก็ขับทะลุไปตามถนนตัดใหม่ เพียงแป๊บเดียวเท่านั้นก็เห็นรถยนต์จอดเป็นตับอยู่ที่ริมถนนสายนี้ทั้ง 2 ฝั่ง ยาวฝั่งละกิโลเมตรครึ่งได้กระมัง

ในขณะที่ปากทางเข้าสวนอาหารมีรถจ่อรออย่างไม่กระดิกอยู่จำนวนหนึ่ง พร้อมพนักงาน 2 หรือ 3 คน คอยยืนบอกว่า “ข้างในเต็มแล้วครับ…ที่จอดไม่มีแล้วครับ”

ขณะนั้นเป็นเวลา 6 โมงเย็นเป๊ะ เพราะวิทยุในรถบรรเลงเพลงชาติพอดิบพอดี

เข้าไปจอดในบริเวณร้านน่ะไม่มีทางแน่ๆ และถ้าจะไปจอดต่อคิวบรรดารถที่จอดอยู่ริมถนนด้านนอก ก็คงจะต้องเดินย้อนมาเป็นกิโลเมตร

อย่ากระนั้นเลย…พรุ่งนี้มาใหม่ดีกว่า จะมาตั้งแต่ 4 โมงเย็น ตามเวลาเปิดสวนอาหารที่เขาเขียนบอกไว้เลย…ให้รู้ไปซีน่าว่าจะไม่มีที่จอดรถว่างภายในบริเวณสวนอาหาร

วันรุ่งขึ้นซึ่งก็ยังเป็นช่วงวันหยุดอีกวัน คณะของเราเดินทางไปตามเวลาที่ตั้งใจไว้ แต่เจอปัญหาคนเล่นสาดน้ำระหว่างทางนิดหน่อย ไปถึงหน้าสวน เลยบ่าย 4 โมงไปสัก 10 นาที เห็นจะได้

ปรากฏว่าที่จอดรถข้างในพอมี แต่ก็เกือบเต็มแล้ว แสดงว่ามีคนคิดเหมือนพวกเราเยอะมาก…คือกลัวว่ามาใกล้ค่ำแล้วจะไม่มีที่จอดรถ และอาจไม่มีที่นั่งด้วย ก็เลยแห่กันมาตั้งแต่ก่อน 4 โมงเย็น

สำหรับโต๊ะอาหารที่กระจายอยู่ตามอาคารทรงยุโรปและอเมริกาต่างๆ ที่ก่อสร้างไว้ จะมีประมาณ 200 โต๊ะ ณ เวลาที่เราไปถึงยังไม่เต็มแต่ก็เหลือเฉพาะโต๊ะประเภทที่เจอแดดส่องเต็มๆ เท่านั้น

เราจึงต้องใช้วิธีจองเอาไว้ก่อน เพื่อรอแดดร่ม ลมตกค่อยเข้าไปนั่ง ซึ่งฝ่ายต้อนรับของสวนอาหารก็ไม่ขัดข้องแต่ประการใด

จากนั้นทีมงานซอกแซกก็กระจายกันออกซอกแซกเพื่อถ่ายภาพและตักตวงบรรยากาศเท่าที่จะตักตวงได้ เช่นเดียวกับบรรดาลูกค้าอีกหลายร้อยคนที่ยังไม่สามารถไปนั่งโต๊ะกลางแดดได้ต่างก็เดินไปเดินมาพร้อมกับถ่ายรูปมือเป็นระวิง

ต้องยอมรับครับว่าการออกแบบและการก่อสร้างของเขาอลังการจริงๆ สมคำร่ำลือ

ที่ทำการไปรษณีย์เอย ปั๊มน้ำมันเอย โรง–เตี๊ยมเอย สร้างได้เนียน และเป็นฝรั่งโบราณทุกหลัง

ใกล้ๆ สระน้ำมีเกาะเล็กๆ เกาะหนึ่ง มีประภาคารตั้งเด่นเป็นสง่าอยู่ เปิดให้ผู้สนใจปีนขึ้นไปดูวิวบนยอดประภาคารได้ ปรากฏว่ามีแฟนๆ ทั้งผู้ใหญ่และเด็กไปเข้าคิวรอยาวพอสมควร

พนักงานบอกเราว่าที่นี่เปิดให้เช่าถ่ายรูปด้วยนะ ใครที่แต่งงานกัน อยากถ่ายรูปเก๋ๆ ไว้เป็นที่ระลึก มาติดต่อได้เลย

พนักงานคนเดียวกันนั่นแหละที่บอกเราว่าตั้งแต่เปิดสวนอาหารเมื่อเดือนธันวาคม 2554 หลังน้ำท่วมใหญ่ผู้คนแน่นขนัดแบบนี้ทุกวัน

ถึงเธอไม่บอก เราก็เชื่ออยู่แล้ว เพราะจากข้อมูลในเฟซบุ๊ก ที่พวกเราตรวจสอบก่อนที่จะออกเดินทางไปร้าน พบว่ามีคนสั่งจองโต๊ะผ่านเฟซบุ๊กไปแล้วเกือบ 150,000 ราย

ขนาดสั่งจองยังเยอะแบบนี้ จึงไม่แปลกอะไรที่ขาจรแบบ “วอล์กอิน” หรือเดินเข้ามาเองจะมากมายก่ายกองอย่างที่เราเห็น

สำหรับอาหารนั้นก็มีเมนูทั้งฝรั่งทั้งไทย แต่เมนูที่มองไปเห็นสั่งกันแทบทุกโต๊ะก็คือ “ขาหมูย่าง” ทั้งขาแบบเยอรมัน ซึ่งจะจิ้มซอสมะเขือเทศแบบ ฝรั่ง หรือจะจิ้มแจ่วแบบอีสาน เขาก็มีแถมมาให้ด้วย

“ซี่โครงหมูอบ” ซี่โครงเบ้อเริ่มอยู่ในจานเบ้อเริ่ม ก็เป็นอีกเมนูหนึ่งที่เห็นสั่งแทบทุกโต๊ะ

นอกนั้นก็มี “หอยแครง” “ปลาหมึกย่าง” “ออส่วน” ไปจนถึงอาหารอิตาเลียน ประเภทพิซซ่ากับสปาเกตตี้ ที่มีการสั่งประปราย

ในส่วนของเพลงบรรเลงขับกล่อมนั้น เขาใช้เปิดแผ่นเสียงครับ…ช่วงเย็นๆ ส่วนใหญ่เป็นเพลงแบบสวนสนุกของวอลท์ดิสนีย์ ฟังแล้วเหมือนอยู่ในดิสนีย์แลนด์ แต่พอค่ำค่อยเปิดเพลงสากลหลากหลายที่เคยฮิตในอดีต

คณะของเรานั่งจนถึงทุ่มเศษๆ ถือโอกาสดูการประดับไฟยามค่ำคืนของเขาไปด้วย ได้บรรยากาศ ได้รสชาติไปอีกแบบหนึ่ง

เรานั่งลุ้นอีกหนตอนเรียกน้องๆ มาคิดเงิน แต่ก็เบาใจลงเมื่อผลลัพธ์ออกมา แม้จะแพงกว่าร้านปกติทั่วไปบ้าง แต่ก็ไม่แพงจนถึงขนาดรับไม่ได้

ก็ขออนุญาตนำมาบอกเล่าเก้าสิบตามภาระหน้าที่ของทีมงานซอกแซกดังเช่นเคย

พร้อมกับย้ำว่า…ทางสวนอาหารเขาไม่ได้หวงห้าม ไม่ได้กีดกันอะไร หากเราจะไปเที่ยวดูชมความงามเฉยๆ หรือไปถ่ายรูปเป็นที่ระลึกแบบถ่ายทั่วๆ ไป ไม่ใช่งานแต่งงานหรือจัดงานอีเวนต์

ว่างๆ ก็ลองแวะไปถ่ายรูปเป็นที่ระลึกไว้ก่อนก็ละกัน…รอให้ผู้คนบางกว่านี้สักนิดค่อยไปรับประทาน “ขาหมูย่าง” กับ “ซี่โครงหมูอบ” เจ้าของร้านเขาคงไม่ว่าอะไรหรอก.

“ซูม”

ไม่สามารถจะเขียนลงคอลัมน์ซอกแซกสัปดาห์ที่แล้วได้ทันต้องขออนุญาตนำมาเขียนใน สัปดาห์นี้แทน เพื่อรำลึกถึงบรรยากาศของงานที่น่าชื่นใจที่ปิดฉากลงไปเรียบร้อย

ที่ใช้คำว่า “ชื่นใจ” ก็เพราะวันที่หัวหน้าทีมซอกแซกเดินทางไปงานหนที่สองนั้นปรากฏว่าแน่นกว่าวันแรกเสียอีก

แน่นตั้งแต่สถานีรถไฟฟ้าใต้ดิน ขึ้นมาจนถึงประตูทางเข้า ตลอดจนทางเดินจากโซนหนึ่งไปอีกโซนหนึ่งและแน่นมากๆ แม้กระทั่ง “ศูนย์อาหาร” ซึ่งหาที่ว่างแทบไม่ได้เลย ทั้งๆ ที่เกือบบ่าย 3 โมงเข้าไปแล้ว

คราวที่แล้วหัวหน้าทีมซอกแซกแค่เดินผ่านบูธของสำนักพิมพ์จากต่างประเทศที่มาร่วมงานหลายสิบบูธ แต่ไม่มีโอกาสหยุดดูหยุดอ่านรายละเอียดที่เขาแสดงไว้มากนั

ไปงวดที่ 2 จึงใช้เวลาค่อนข้างมากกับบูธนานาชาติซึ่งมีถึง 22 บูธ ถ้านับไม่ตกหล่นในปีนี้
ขณะเดียวกันก็ใช้เวลามากขึ้นกับ บูธของ มติชน แถวๆ โซนพลาซ่า ที่แค่เฉียดๆ เช่นกัน

ในการไปครั้งแรกและของเครือ เนชั่นมัลติมีเดีย ที่ปักหลักอยู่ที่โซนซีมาหลายปี
ต้องเบียดแฟนๆ หน่อยครับ 2 บูธนี้ เพราะหนังสือขายดีหลายเล่ม อย่างของมติชนก็มี “เถ้าแก่น้อย ต๊อปสตอรี่”, “ลับลวงพราง 5” และ “เดินดิน กินข้าวแกง” ของ ดร.วิษณุ เครืองาม

ส่วนของเนชั่น สตีฟ จ๊อบส์ กับ “เที่ยวอินเทรนด์” และ “รู้ทันมะเร็ง” ของ นพ.สมหมาย ทองประเสริฐ ขายดีกว่าเล่มอื่นๆ

ช่วงที่ไปถึงประมาณบ่ายโมงเศษๆ มีการบรรยายพิเศษเปิดตัวหนังสือ “มหาพิชัยสงคราม” ของ ประดิษฐ์ พีระมาน ด้วยที่เวทีกิจกรรมฮอลล์เอ มีแฟนๆรอเข้าฟังอุ่นหนาฝาคั่งไม่น้อยทีเดียว เป็น ผลงานของสำนักพิมพ์ สุขภาพใจ ที่ปีนี้มีหนังสือน่าสนใจมาเปิดตัวหลายเล่ม นอกจาก “มหาพิชัย สงคราม” แล้วก็มี “สามก๊ก” สำนวนเจ้าพระยาพระ คลัง (หน) ราชบัณฑิตยสภาชำระ กับ “อินเดียจาริก
ด้านใน” และ “ประวัติศาสตร์อินเดียโบราณ” ฯลฯ

หัวหน้าทีมซอกแซกยังติดใจนิทรรศการพุทธยันตี 2,600 ปี พระพุทธองค์ทรงตรัสรู้ธรรมของบูธ หอจดหมายเหตุพุทธทาส อินทปัญโญ บริเวณหน้าเพลนารีฮอลล์ จึงแวะเยี่ยมอีกครั้ง

ทำให้ได้ความรู้เพิ่มเติมว่า หอจดหมายเหตุพุทธทาส จะจัดงานใหญ่ “งานวัดลอยฟ้า” 2,600 ปี มีครั้งเดียว เนรมิตรอยัลพารากอน ฮอลล์ ของ ชั้น 5 สยามพารากอน ให้เป็นสถานที่ปฏิบัติธรรมของประสกสีกา 26,000 คน ระหว่าง 17-20 พ.ค.นี้

คงเป็นภาพที่น่าดูไม่น้อยทีเดียวที่จะมีพุทธศาสนิกชนนุ่งขาวห่มขาวหรือแต่งตัวเรียบง่ายไม่ฉูดฉาดไปปฏิบัติธรรมในศูนย์การค้าอันยิ่งใหญ่ทันสมัยสุดๆแห่งหนึ่งของประเทศไทย…ใกล้ๆงานอย่าลืมส่งข่าวส่งรายละเอียด มาอีกครั้งนะครับที่นี่ยินดีเผยแพร่ให้มาสรุปยอดผู้เข้าชมงานสัปดาห์หนังสือแห่งชาติครั้งที่ 40 และงานสัปดาห์หนังสือนานาชาติครั้งที่ 10 กันดีกว่าว่ารวมทั้งหมดเท่าไรแน่…คุณ วรพันธ์ โลกิตสถาพร ให้สัมภาษณ์ หลังปิดงานวันที่ 8 เมษายน ว่ายอดล่าสุดคือ 1.7 ล้านคน ทะลุเป้า 1.5 ล้านคน ไปถึง 15 เปอร์เซ็นต์

ส่วนยอดขายโดยรวมประมาณว่าเกิน 400 ล้านบาท และมีหนังสือใหม่มาแนะนำครั้งแรกในงานนี้กว่า 3,000 ปก

ก็ต้องขอบคุณแฟนๆ หนังสือไว้อีกครั้งหนึ่ง… ยังไงๆ งวดหน้าอย่าลืมไปอุดหนุนกันอีก และโปรดรำลึกเสมอว่า การอ่านคือการพัฒนาชีวิต ที่ฝรั่งเขาใช้คำว่า Read for Life นั่นแหละครับ

ก่อนจบรายงานควันหลงซอกแซกสัปดาห์หนังสือในวันนี้…ทีมงานซอกแซกขออนุญาตลงรายชื่อหนังสือหลายเล่มที่ส่งมาให้ “เสาร์สารพัน” แนะนำ แต่เผอิญเมื่อวานเนื้อที่ไม่มีต้องขอยกยอดมาต่อท้ายวันนี้ดังที่เกริ่นไว้

ขอเริ่มด้วยหนังสือ “การทรงงานของพ่อในความทรงจำ” โดย ปราโมทย์ ไม้กลัด อดีต อธิบดีกรมชลประทาน และ ส.ว.ที่ได้คะแนนสูงสุดในการเลือกตั้งครั้งหนึ่งของ กทม. …อดีตอธิบดีเล่าถึงประสบการณ์ที่เคยถวายงานเรื่องแหล่งน้ำในถิ่นทุรกันดาร อ่านแล้วก็อยากให้คนไทยได้อ่านเยอะๆ เพื่อให้ประจักษ์อีกครั้งหนึ่งว่าเป็นบุญของคนไทยนักหนาที่เกิดมาเป็นข้าพระบาทของพระราชาพระองค์นี้ (จัดพิมพ์โดยสมาคมสงเคราะห์สัตว์ในพระบรมราชูปถัมภ์)

นี่ก็น่าอ่าน “อำนาจ II” ต่อสู้กู้ชาติ

เอกราษฎร์อธิปไตย จากการรวบรวมเรียบเรียงและเล่าเรื่องเกี่ยวกับ “ฉากสุดท้าย” ของ “คณะราษฎร์” ก่อนประวัติศาสตร์จะไร้ร่องรอย โดย รุ่งมณี เมฆโสภณ (บ้านพระอาทิตย์)…และนี่ย่อมน่าอ่านอยู่แล้ว “คิดพูดทำ…ธนินท์ เจียรวนนท์…ภาค 2” โดย ธนวัฒน์ ทรัพย์ไพบูลย์ (อนิเมทกรุ๊ฟ) หนังสือว่าด้วยแนวคิดและการปฏิบัติของอภิมหาเศรษฐี อันดับ 1 ของประเทศไทย

ใครยังไม่มีเล่มนี้น่าซื้อเก็บไว้ ทั้งรูปเด็ดๆ บทกลอนคมๆ “วรรณกรรมน้ำท่วม” ของ ปิยะ-พันธ์ จัมปาสุต กวีระดับรองปลัดกระทรวง ที่น่าจะมีคนเดียวในบ้านเรา

ส่วนปึกนี้ (กว่า 10 เล่ม) เป็นหนังสือดีจาก อมรินทร์ ชุดแปลจากวรรณกรรมสากล ทั้งประเภท โรมานซ์-ลึกลับซับซ้อนและ ฯลฯ รวมทั้งชุด ทริลล์ ของ อแมนดา ฮ๊อกคิง หนังสือตำนานของโลก อี-บุ๊ค ที่หยิบมาพิมพ์แล้วขายเกิน 1,000,000 เล่ม แปลโดย ดาวิษ ชาญชัยวานิช ประมาณ 5-6 เล่ม มีตอนอะไรบ้าง อย่าลืมแวะพลิกดูตามร้านหนังสือละกัน

น้องๆที่ทำงานกับชุมชนกลุ่มหนึ่งส่งหนังสือชุด “วรรณกรรมชุมชนท้องถิ่น” ในกล่องขาวสะอาด อย่างดีรวม 9 เล่ม 9 เรื่อง มาให้ที่นี่แนะนำ เขียนโดยนักเขียนไฟแรง อาทิ จรรยา อำนาจพันธุพงศ์, อุเทน วงค์จันดา, จารี จันทราภา, บัญชา อ่อนดี, อัตถากร บำรุง ฯลฯ จัดพิมพ์และเผยแพร่โดยสำนักสนับสนุนสุขภาวะชุมชน (สน.3) ของ สสส. ลูบๆคลำๆมาหลายวันแล้ว แต่ยังไม่มีเวลาอ่านเลย…ขอแนะนำก่อนดีกว่าว่าซื้อหาอ่านได้ที่ร้านหนังสืออิสระขนาดเล็ก หรือไม่ก็โหลดอ่านฟรีได้ที่ www.punsook.org
นี่ก็อยู่ในกล่องน่ารักกะทัดรัดเช่นกัน ฝีมือ “แจ่มใส” ในชุด “อัญมณีแห่งรัก” (Love Jewelry) มีทั้งหมด 5 เรื่อง 5 เล่ม เขียนโดย ฌามิวอาห์, ภิญญดา, อัญชรีย์, tiara, และ ภัสรสา…ชุดนี้ต้องซื้ออย่างเดียวไม่มีโหลด ให้อ่านฟรีจ้า.

“ซูม”

หนังไทยว่าด้วยเรื่องหมาๆ กับคนๆ ที่โด่งดังมาก…อำนวยการสร้างโดย ณภัทร ภวภูตานนท์ ณ มหาสารคาม และกำกับการแสดงโดย พันธุ์ธัมม์ ทองสังข์ ที่สามารถกำกับคุณสุนัขทั้งหลายได้อย่างยอดเยี่ยมราวกับพูดจากับสุนัขรู้เรื่องอย่างไรอย่างนั้น

“มะหมา 4 ขา ครับ”…คือชื่อของภาพยนตร์ที่ทีมงานซอกแซกติดใจนักหนาเรื่องที่ว่า

ดังนั้น  เมื่อทราบข่าวว่า “มะหมา 2” สร้างเสร็จแล้ว…และจะลงโรงฉายในต้นเดือนเมษายน 2555 นี้ ทีมงานซอกแซกจึงรีบแหวกคิวหาโอกาสไปนั่งดูในรอบสื่อมวลชนที่สยามพารากอนเมื่อวันอังคารที่ผ่านมา โดยฉับพลัน

ดูจบแล้วก็คงต้องบอกว่า “ชอบ” อีกเช่นเคย…ชอบในระดับเดียวกับที่เคยชอบ “มะหมา 1” นั่นแหละครับ

เหตุผลข้อแรกเป็นเพราะคุณ 4 ขา ตัวเอกจากชุดแรกยังอยู่ และยังร่วมแสดงอีกหลายตัว ทำให้การเชื่อมโยงระหว่างภาค 1 กับภาค 2 เป็นไปอย่างต่อเนื่อง

ที่จากไปก็มี “เจ้ามะขาม” กับ “เจ้าน้ำค้าง” ที่ติดตามเจ้านายไปอยู่เมืองนอก ส่วน “ลุงกาแฟ” หมาดาราเอกอีกตัวนั้น เขาเกริ่นว่าไปอยู่เมืองสวรรค์ของหมาเรียบร้อยด้วยความชรา

ที่ยังอยู่จึงมี พิกุล, เก่ง, เปี๊ยก, เซ็กซี่ และ ปองปอง ที่แฟนๆจาก “มะหมา 1” คงจะจำได้ดี

โดยเฉพาะทีมงานซอกแซกเมื่อมีโอกาสได้เห็นหน้าน้องหมาเหล่านี้ก็รู้สึกมีความสุขใจ เหมือนได้เจอะเจอกับเพื่อนเก่าๆ อีกครั้งหนึ่ง

ในขณะที่ “พระเอก” ตัวใหม่ อันได้แก่ “เจ้าเจ๋อ” สุนัขพันธุ์บางแก้วเพศผู้ ก็หุ่นดีทั้งเท่ทั้งมีเสน่ห์ แถมออกแนวบู๊อีกต่างหาก

เพียงออกมาโชว์ตัวไม่กี่ฉากก็ได้ใจแฟนๆ ไปแล้วทั้งโรง

หนังช่วงแรกๆ อาจจะสับสน และดูอืดอาดเล็กน้อย เพราะต้องปูพื้นให้เชื่อมโยงกับภาค 1 ทำให้คนที่ไม่ได้ดูภาคที่แล้วงงๆ อยู่บ้าง

แต่พอเดินเรื่องเข้าสู่เหตุการณ์ใหม่ๆ เมื่อพระเอกใหม่ “เจ๋อ” โดนกล่าวหาว่าเป็น “หมาปีศาจ” ลักพาลูกชายตัวน้อยของเจ้านายออกจากบ้าน ความสนุกก็เริ่มขึ้น ณ บัดนั้น

เจ้าเจ๋อกับแก๊ง 4 ขาเก่า มาเจอกันและกลายเป็นซี้กัน หลังจากเจ้าเจ๋อไปช่วยให้แก๊งเก่าทั้งแก๊งหลุดพ้นจากกรงขังของนักล่าสุนัขมาได้

จากนั้นก็ร่วมกันปฏิบัติภารกิจตามหาเจ้านายน้อยที่ถูกนายองอาจ ผู้ร้ายจากภาคแรกที่ยังตามมา เป็นผู้ร้ายซึ่งมีสติฟั่นเฟือนในภาค 2 ลักพาตัวไปแต่ป้ายความผิดให้กับเจ้าเจ๋อ

ในระหว่างติดตามค้นหาเด็กน้อยลูกเจ้านายนั้นเอง… บรรดามะหมาต้องเผชิญกับชะตากรรมมากมาย ทั้งจากนักล่าสุนัข และจากคนชอบกินเนื้อสุนัข ไปจนถึงชาวบ้านที่ดูข่าวทีวีแล้วเข้าใจผิดว่าเจ้าเจ๋อเป็นหมาปีศาจจริงๆ

ไล่กันไปไล่กันมา ไปเจอเจ้าช้างน้อยเข้าให้อีก…และในที่สุดก็ได้ช้างน้อยเป็นเพื่อนชนิดตายแทนกันได้ มาอีกเชือกหนึ่ง

จาก “มะหมา 4 ขา ครับ” ก็เลยกลายเป็น “ช้างเพื่อนแก้ว” หนังดังของอินเดียในอดีต มาผสมผสานอยู่ในเรื่องเดียวกัน

ผนึกกำลังระหว่าง “หมา” กับ “ช้าง” เข้าด้วยกันอย่างแนบแน่น

ช่วงท้ายช้างเพื่อนแก้วมาช่วยสุนัขให้รอดพ้น จากคนชอบกินสุนัขได้อย่างตื่นเต้น และหวุดหวิด

แต่ภารกิจในการตามหาลูกชายน้อยของเจ้านายยังไม่จบ เพราะยังตามไม่เจอ  จึงต้องตามดูในภาค 3 กันต่อไป

ต้องขอชื่นชม ผู้กำกับ พันธุ์ธัมม์ ทองสังข์ ที่ทำหน้าที่กำกับส่ำสัตว์ทั้งหลายได้อย่างยอดเยี่ยม พอๆกับครั้งที่แล้ว

ทั้งนกแก้ว นกขุนทองคู่เก่า ไปจนถึงคุณสุนัขทั้งใหม่และเก่า บวกช้างเข้าไปด้วย ต้องถือว่ามีความสามารถในการกำกับการแสดงของสัตว์อย่างแท้จริง

ส่วนดารามนุษย์ ไม่ว่าจะเป็น ป้อง ณวัฒน์ หรือ โดนัท มนัสนันท์ ตลอดจนผู้ร้ายอย่าง เต้ ปิติศักดิ์ รวมตลอดทั้งนักจับสุนัข และคนชอบกินสุนัขที่มี ซูโม่ตู้ เป็นหัวหน้า ล้วนแสดงได้ดีตามบทบาทที่ได้รับมอบหมาย

ถือว่ามาช่วยกันเป็น “ดาราแสดงประกอบ” เพื่อให้ซุป’ตาร์ 4 ขา ทั้งหลายเป็นพระเอกนางเอกตัวจริงซะก็แล้วกัน…ทำไงได้ หนังชุดนี้เป็นของพี่หมาน้องหมาเขานี่นา…มนุษย์ต่อให้หล่อหรือสวยอย่างไร ก็ต้องกลายเป็นตัวประกอบไปตามระเบียบ

ในส่วนของนักพากย์ มีทั้ง กาละแมร์, วู้ดดี้, ทั้ง สกาวใจ, ดีเจตุ๊ยตุ่ย, ดีเจโป้ง, ดีเจเชาเชา และ “น้องเก้า” จิรายุ ละอองมณี

ใครพากย์เสียงส่ำสัตว์ตัวไหนบ้างโปรดไปฟังกันเอาเอง บอกให้เพียงคนเดียวว่า สำหรับน้องเก้าเป็นผู้พากย์เสียงเจ้าเจ๋อ พระเอก ก็เลยทำให้เจ้าเจ๋อ นอกจากจะเป็น “หมาหล่อ” อยู่แล้ว ยังกลายเป็นหมา “เสียงหล่อ” ไปด้วยอีกต่างหาก

สำหรับข้อสังเกตมีอยู่ข้อเดียวว่าฉากผจญภัยบางฉากของคุณสุนัขมีส่วนทำให้เด็กเล็กเกิดความกลัวได้เหมือนกันแฮะ

โดยเฉพาะฉากซูโม่ตู้จะเจี๋ยนสุนัข ถือมีดกระหยิ่มรอนั้น ลูกสาวของท่านผู้ชมที่อยู่ข้างๆ ทีมงานซอกแซกก้มหน้านิ่ง พร้อมกับบอกพ่อว่า กลับเหอะ กลับเหอะหนูกลัว

อาจจะเป็นเพราะแม่หนูเธอยังเป็นเด็กเกินไป และยังรับไม่ได้กับเหตุการณ์ที่ออกจะทารุณจิตใจเด็กๆอยู่บ้างในจอหนัง

ฝากให้คุณพ่อคุณแม่ที่พาเด็กเล็กไปดูถือโอกาสกระซิบหนูๆไปเลย แม้จะทำให้เสียรสชาติไปบ้าง แต่เพื่อให้เด็กๆ หายกลัว ก็บอกเสียก่อนเลยว่า…“อย่ากลัวลูกเดี๋ยวช้างก็มาช่วยเองแหละ ลุงซูมไทยรัฐเขาบอกไว้แล้ว”

ถ้าไม่คิดถึงฉากนี้ละก็คงต้องบอกว่าสมบูรณ์แบบครับ และขอพยากรณ์ว่าน่าจะเป็นหนังทำเงินได้ดีพอสมควร ในช่วงฤดูปิดเทอมนี้

ทำเป็นเล่นไปนะครับ เราอาจจะได้เห็นหมาตัวเล็กๆไล่กัดเรือเดินสมุทรลำใหญ่ๆ กระจุยไปก็ได้นา.

“ซูม”

ปีนี้มีคิวว่างพอดี มีโอกาสไปเดินลุยตั้งแต่บ่ายโมงตรงของวันเปิดงานวันแรก ซึ่งก็ต้องบอกว่ารู้สึกเหลือเชื่อตั้งแต่ลงอุโมงค์ไปขึ้นรถไฟฟ้าใต้ดินที่สถานีลาดพร้าวแล้วละ

เพราะผู้โดยสารค่อนข้างแน่น และแน่นไปเรื่อยๆ เมื่อผ่านสถานีต่างๆ…ก่อนจะลงจากขบวนรถเสียเกือบครึ่งเลยเมื่อไปถึงสถานีศูนย์การประชุม แห่งชาติสิริกิติ์ สถานที่จัดงาน

สำหรับภายในศูนย์การประชุมนั้น ผู้คนแน่นขนัดตั้งแต่ทางเข้า และเมื่อเข้าไปด้านในแล้ว ควรจะต้องไปเริ่มต้นที่บริเวณห้องโถงใหญ่ด้านหน้าเสียก่อน เพราะเป็นศูนย์รวมทุกอย่างตั้งแต่เคาน์เตอร์ประชาสัมพันธ์ไปจนถึงนิทรรศการที่น่าสนใจ และแน่นอนจะมีนิทรรศการหนังสือที่ชนะเลิศรางวัลดีเด่นประเภทต่างๆ ของปีนี้อยู่ด้วย

ขออนุญาตแนะนำนิทรรศการ “เทพรัตน์มณีสารร้อยตระการร้อยแสงแห่งศาสตร์” ที่อยู่ในบริเวณใกล้ๆกัน…เพื่อชื่นชมหนังสือพระราชนิพนธ์ใน สมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ  สยามบรมราช กุมารี หลายๆชุดที่ทรงนิพนธ์ไว้ รวมทั้งพระราช-นิพนธ์แปลเล่มล่าสุดจากต้นฉบับภาษาจีน “หมู่บ้านเล็กตระกูลเป้า” ที่จัดพิมพ์โดยสำนักพิมพ์นานมี และเป็นหนังสือที่คาดว่าจะขายดีประจำปี

บริเวณนั้นอีกแหละ เขาจะมีนิทรรศการหนังสืออิเล็กทรอนิกส์ E-Book@Thailand มาแสดงด้วย ท่านที่สนใจใคร่รู้วิวัฒนาการใหม่ๆ  อย่าลืมแวะหาความรู้หาข้อมูลด้วยละกัน

ผ่านเข้าไปในบริเวณเพลนารีฮอลล์อันเป็นที่จัดบูธหนังสือใหญ่สุดของงาน โดยเฉพาะด้านเหนือนั้น รวมสำนักพิมพ์ดังๆ เอาไว้เพียบ

แน่นกว่าเพื่อน น่าจะเป็น  นานมีบุ๊คส์  เพราะมีหนังสือการ์ตูนความรู้สำหรับเด็กๆ มาขายลดราคาหลายชุด ส่งผลให้ทั้งเด็กๆ และผู้ปกครองมายืนเข้าคิวยาวตั้งแต่วันแรก…ในขณะที่หนังสือแนะนำประจำปีนี้ นอกจาก  “หมู่บ้านเล็กตระกูลเป้า” พระราชนิพนธ์แปลของสมเด็จพระเทพรัตนราช

สุดาฯ สยามบรมราชกุมารี แล้ว อีก 2-3 เล่ม ที่ขึ้น ป้ายแนะนำก็มี “เที่ยวยุโรปทุกวันได้ไหมเนี่ย” ของ วานวาน  ราชินีบล็อกเกอร์จากไต้หวันและหนังสือชุดชนะเลิศรางวัลนานมีบุ๊คส์ประเภทต่างๆ

ส่วนของสำนักพิมพ์ แสงดาว จัดโชว์วรรณกรรมจีนอมตะ “สามก๊ก” ฉบับของเจ้าพระยาพระคลัง (หน) ภาพประกอบโดย เหม เวชกร 2 เล่มโตๆให้เห็นเด่นชัด พร้อมด้วยนวนิยายเรื่องเอกของกรุงรัตนโกสินทร์ “ปริศนา” โดย ว. ณ ประมวลมารค หรือ พระเจ้าวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าวิภาวดีรังสิต ซึ่งจัดพิมพ์ขึ้นใหม่ วางเคียง คู่กับ “เจ้าสาวของอานนท์” และ “รัตนาวดี” ครบชุดพอดิบพอดี

ไปที่ สยามอินเตอร์ มัลติมีเดีย  ซึ่งแน่นอย่างเหลือเชื่อจากแฟนรุ่นเยาว์ที่มารุมล้อมซื้อหนังสือสารพัดการ์ตูน ที่นำมาขายเป็นชุดแบบครบชุดในราคาถูกกว่าท้องตลาด…ในขณะที่ “กำลังภายใน” ของ น.นพรัตน์ แม้จะเป็นเรื่องเก่าแต่ก็ยังขายได้ดี เพราะแฟนๆต้องการซื้อแบบทั้งชุด ครบทุกเล่มเช่นกัน…ส่วนที่มีการโปรโมตขึ้นป้ายไว้เป็นกำลังภายในจากเกาหลี “ราชันมารสะท้านปฐพี” ที่แรงมากในขณะนี้

ของ โพสต์บุ๊คส์ ชูป้ายโฆษณาหนังสือเด่นหลายเล่ม แต่เตะตาที่สุดน่าจะเป็น “กูคือป๋า…ข้าชื่อเปรม” อมตะแห่งป๋าเปรม  โดย  วาสนา  นาน่วม …ส่วนอีก 2-3 เล่มที่ขึ้นป้ายไว้ด้วย ได้แก่

“จากนักวิทย์ สู่ชีวิตทหารรับจ้าง”, “สามก๊กฉบับเสน่ห์ผู้นำ” และ “ถอดอะไรก็ถอดได้  แต่อย่าถอดใจนะโยม” เล่มหลังสุดเป็นของท่านมหาสมปอง ตาลปุตโต

ด้านใต้สุดของเพลนารีฮอลล์จะเป็นที่ตั้งบูธของ “หนังสือนานาชาติ” เหมือนเช่นทุกปีมีโชว์บ้าง จำหน่ายบ้าง เท่าที่เห็นเด่นๆของปีนี้ มีของไต้หวัน, เกาหลี, ฝรั่งเศส, อิหร่าน ส่วนของจีนนั้น ไม่แน่ใจว่าจะมีจากแผ่นดินใหญ่หรือเปล่า แต่มีของ สำนักพิมพ์ทองเกษม ที่แปลการ์ตูนจีนมาแล้วหลายเรื่องมาโชว์ประชันไม่ใกล้ไม่ไกล

ก่อนจะออกจากเพลนารีฮอลล์ ผมเดินผ่าน สกายบุ๊กส์การ์ตูน, หมอชาวบ้าน (ปีนี้บูธใหญ่มาก) และ ศรีสยามการพิมพ์ มีนิตยสารและหนังสือวัยรุ่น แฟนๆรุมซื้อไม่เบาทีเดียว

พูดถึงหนังสือวัยรุ่น คงต้องยกให้ แจ่มใส พับลิชชิ่ง ตามเคย ปีนี้อยู่ที่โซน C1 ทางประตูด้านตลาดหลักทรัพย์ฯ มีน้องๆหนูๆไปยืนออแน่นขนัด  มีใบสั่งซื้อพิมพ์ชื่อหนังสือยาวเหยียดคอยแจกให้แฟนๆ กรอกด้วย ผมหยิบมาดู 1 แผ่น เห็นติดเครื่องหมาย “Best Seller” ไว้หลายเล่ม เช่น “ภารกิจลับ ร้ายนัก รักอลเวง”, “เดิมพันทั้งหน้าตัก  ปิดบัญชีรัก  เช็กบิลหัวใจ” ฯลฯ ชื่อเรื่องแต่ละเรื่องหนังจีนชื่อแปลกๆสมัยก่อนชิดซ้าย

ผมผ่าน อมรินทร์ หรือ “นายอินทร์” ด้วย อยู่ที่โซนซี เหมือนทุกปีและยาวเหยียดตามเคย มีหนังสือสารพัดบรรยายไม่ถูก  แต่ที่เห็น โปรโมต และน่าซื้อก็มีหนังสือชุด “รางวัลซีไรต์” 6 เล่ม พิมพ์ปกแข็ง อาทิ ใบไม้ที่หายไป, ความสุขของกะทิ, ม้าก้านกล้วย ฯลฯ และอีกเล่ม ที่ขึ้นป้ายใหญ่ ได้แก่ “ภารกิจ delete กรรม” โดย เจน ญาณทิพย์

ผมผ่าน มติชน ผ่าน เนชั่น ผ่าน ศูนย์หนังสือจุฬา ผ่าน สถาพรบุ๊คส์ และฯลฯ แต่เนื้อที่หมดเสียแล้วละ ต้องขอโทษด้วยที่ไม่สามารถจะเอ่ยถึงได้ครบถ้วน (รวมทั้งสำนักพิมพ์อื่นๆ อีก 450 สำนักพิมพ์ก็ต้องขอโทษเช่นกัน)

เอาเป็นว่าขอเอาใจช่วยแบบองค์รวม  ขอให้มีคนแห่แหนไปงานหนังสือเยอะๆไปซื้อหนังสือเยอะๆ ไปฟังอภิปรายเยอะๆ ไปพบกับนักเขียน ไปพบกับการเปิดตัวหนังสือเล่มใหม่ ฯลฯ

จะลากกระเป๋าไปเองก็ได้หรือจะไปซื้อกระเป๋าลากสีสวยๆของบริษัทไปรษณีย์ไทยที่มาออกร้านที่หน้าเพลนารีฮอลล์ก็ได้…ใบละ 200 กว่าบาทเท่านั้นเอง หรือถ้าไม่อยากลากกลับก็ให้ไปรษณีย์เขาห่อส่งกลับได้เลย เห็นคุยว่าส่งเช้าได้เย็น ส่งเย็นถึงเช้า จริงเท็จอย่างไรพิสูจน์กันเองครับ.

“ซูม”

เพราะหลังจากที่เขียนเล่าเรื่องการกลับไปเยี่ยมโรงเรียนเก่าเมื่อสัปดาห์โน้น พร้อมกับเล่าว่าแวะไปเยี่ยมโรงเรียน วิชาวดี ของคุณครู บุปผาชาติ หมุนสา ที่ใกล้ๆ สถานีรถไฟปากน้ำโพไปแล้วนั้

ก็มีพรรคพวกเพื่อนฝูงกรุณาส่งหนังสือปกแข็งในทำนองสมุดภาพว่าด้วย “ภาพเก่าเล่าขานตำนานปากน้ำโพ” โดย มานพ สุวรรณศรี อดีตผู้สื่อข่าวไทยรัฐ มาให้หัวหน้าทีมซอกแซก 1 เล่ม

เป็นหนังสือที่จัดทำขึ้นโดย โครงการจัดตั้งวิทยาเขตนครสวรรค์ มหาวิทยาลัยมหิดล พิมพ์ไว้ตั้งแต่ พ.ศ.2553 มีคุณ เอนก นาวิกมูล เป็นบรรณาธิการ

มีเรื่องและภาพเก่าๆของจังหวัดต้นน้ำเจ้าพระยาให้ดูชมระลึกความหลังกันอย่างจุใจทีเดียว ซึ่งหัวหน้าทีมตั้งใจว่าเมื่ออ่านจบและใช้งานเสร็จเรียบร้อยจะมอบให้แก่ห้องสมุดไทยรัฐต่อไป เพื่อประโยชน์ในการค้นคว้าและอ้างอิงในโอกาสหน้า

ที่ตั้งใจจะเขียนถึงในสัปดาห์นี้ จะเป็นเรื่องของ “สถานีรถไฟปากน้ำโพ” ครับ เพราะในหนังสือเล่มนี้ได้อัญเชิญภาพฝีพระหัตถ์พระพุทธเจ้าหลวง รัชกาลที่ 5 มาลงไว้ด้วย

ทำให้ทราบว่า  สถานีรถไฟปากน้ำโพ  ในอดีตนั้นยิ่งใหญ่ และมีโครงสร้างที่สวยงามไม่น้อยเลย

ตรงข้ามกับปัจจุบัน เพราะเท่าที่หัวหน้าทีมซอกแซกมีโอกาสไปยืนดูที่หน้าสถานีอยู่ครู่ใหญ่นั้น เหลือตัวสถานีเพียงชั้นเดียวและคูหาเดียว มิใช่ยกสูงขึ้นเป็น 2 ชั้น ดังในภาพฝีพระหัตถ์

บรรยากาศโดยรอบก็เงียบๆ เหงาๆ ไม่คึกคักเหมือนในอดีตดังที่เคยอ่านจากข้อเขียนต่างๆ รวมทั้งที่เคยสัมผัสด้วยตัวเองเมื่อ 50 กว่าปีที่แล้ว

ในยุคที่รถไฟครองความยิ่งใหญ่และเป็นยานพาหนะสำคัญ ที่จะนำประชาชนชาวไทยเดินทางไปมาหาสู่กันทั่วประเทศนั้น ต้องยอมรับว่า  สถานีรถไฟปากน้ำโพ  เป็นสถานีหนึ่งที่คนไทยรู้จักและกล่าวขวัญถึงทั่วประเทศ

ท่านที่มีโอกาสอ่านหนังสือว่าด้วยการเสด็จ ประพาสต้นของสมเด็จพระพุทธเจ้าหลวง  รัชกาลที่ 5 คงจะพอจำได้ว่าพระองค์เสด็จครั้งแรกเมื่อ พ.ศ.2447 ไปยังสมุทรสาคร  ดำเนินสะดวก  ราชบุรี สมุทรสงคราม และ ฯลฯ

ต่อมาใน 2449 ได้เสด็จลงเรือที่ตำหนักแพวังหน้า ทวนแม่น้ำเจ้าพระยาขึ้นเหนือไปจนถึงจังหวัดกำแพงเพชร และได้เสด็จประทับที่นครสวรรค์ หลายๆจุด อันเป็นความทรงจำที่เล่าขานมิรู้ลืมของ ชาวนครสวรรค์ตราบทุกวันนี้

จากนั้นในปี 2451 ได้เสด็จประพาสต้นครั้งที่ 3

โดยรถไฟจนถึงเมืองนคร-สวรรค์อีกครั้งหนึ่ง และทรง ฉายภาพ “สเตชั่นนครสวรรค์” ที่มีประชาชนและทหารไปรอเฝ้าฯจำนวนมาก จากนั้นจึงเสด็จลงเรือพระที่นั่งล่องลำน้ำเจ้าพระยาเข้าสู่คลองมะขามเฒ่าสู่จังหวัดสุพรรณบุรี

สเตชั่นรถไฟเมืองนครสวรรค์ ก็คือสถานีปากนํ้าโพนั่นเอง เพราะดูจากภาพฝีพระหัตถ์ จะเห็นว่าตั้งอยู่ริมแม่น้ำ ซึ่งก็คือแม่น้ำน่านหรือแควใหญ่ อันเป็นสถานที่เดียวกับสถานีปากน้ำโพปัจจุบัน

เนื่องจากตัวเมืองนครสวรรค์อยู่อีกฟากหนึ่งของแม่น้ำ การเดินทางสู่นครสวรรค์ทางรถไฟจะไปสิ้นสุดที่สถานีปากนํ้าโพ แล้วต้องลงเรือจ้าง ซึ่งสมัยแรกๆอาจเป็นเรือแจวด้วยซํ้า  เข้าสู่ตลาดนครสวรรค์อีกทอดหนึ่ง

สถานีปากนํ้าโพเป็นสถานีที่แม้จะมิใช่ชุมทาง แต่ก็เป็นสถานีใหญ่ มีหัวรถจักรจอดรออยู่หลายขบวน เพราะนอกจากจะเป็นสถานีสำคัญที่รถไฟขึ้นสู่ภาคเหนือจะหยุดเติมนํ้าเติมฟืนที่นี่แล้ว  ยังเป็นสถานีต้นทางปลายทางของรถไฟสาย “ปากนํ้าโพ-กรุงเทพฯ” อีกด้วย

ชาวนครสวรรค์ที่จะเดินทางเข้ากรุงเทพฯเพื่อภารกิจใดๆก็ตาม จะไปขึ้นรถไฟที่สถานีแห่งนี้ รวมทั้งพี่น้องประชาชนชาวจังหวัดใกล้เคียง  ตั้งแต่ ตาก กำแพงเพชร อุทัยธานี ชัยนาท หากจะเข้ากรุงเทพฯโดยทางรถไฟก็มักจะไปพักค้างคืนที่ตลาดปากนํ้าโพนครสวรรค์ 1 คืน จากนั้นจะตื่นแต่เช้าตรู่ลงเรือไปข้ามแม่นํ้าเจ้าพระยาเข้าสู่แควใหญ่ เพื่อไปขึ้นรถไฟที่สถานีแห่งนี้

แม้แต่ “ลุงเชย” ในหัสนิยายชุด 3 เกลอ พลนิกร กิมหงวน ของ ป.อินทรปาลิต ซึ่งเป็นชาวโกรกพระ จะเดินทางเข้ากรุงเทพฯไปเยี่ยม 3 เกลอ ก็ไปขึ้นรถไฟที่สถานีปากนํ้าโพนี่แหละ

ต่อมาเมื่อมีการก่อสร้างสะพานข้ามแม่นํ้าเจ้าพระยา ที่เรียกว่า “สะพานเดชาติวงศ์” แล้วเสร็จ ทำให้รถยนต์สามารถข้ามแม่นํ้าไปมาทั้ง 2 ฝั่งได้ จึงมีการตัดถนนเข้าสู่หมู่บ้านเล็กๆหมู่บ้านหนึ่งใกล้ๆค่ายทหาร จิรประวัติ ได้แก่ หมู่บ้าน หนองปลิง

ก่อนหน้านี้ หนองปลิงเป็นสถานีรถไฟเล็กๆ ที่รถด่วนหรือรถเร็วจะไม่จอดด้วยซํ้า เพราะเล็กมาก แต่ภายหลังการรถไฟฯได้ปรับปรุงก่อสร้างเพิ่มเติมให้เป็นสถานีที่ใหญ่ขึ้น พร้อมกับเปลี่ยนชื่อเป็น “สถานีนครสวรรค์” ประมาณ พ.ศ.2501-2502 ได้กระมัง

สถานีแห่งใหม่นี้จึงกลายมาเป็นสถานีหลักของจังหวัดนครสวรรค์ แทนสถานีปากนํ้าโพ เพราะความสะดวกในการนั่ง “รถยนต์” เข้าจังหวัด ซึ่งรวดเร็วกว่าการนั่ง “เรือ” นับแต่นั้น

ส่งผลให้สถานีปากนํ้าโพค่อยๆเงียบเหงาลงไปเรื่อยๆ จนแทบจะกลายเป็นสถานีที่ถูกลืม ในปัจจุบัน

แต่ถ้าจะว่าไปก็คงไม่ใช่เฉพาะสถานีนี้เท่านั้น ผมเข้าใจว่าแม้สถานีนครสวรรค์เองก็อาจเงียบเหงาไปด้วยเช่นกัน เพราะเดี๋ยวนี้การเดินทางจากนครสวรรค์เข้ากรุงเทพฯโดยทางรถยนต์สะดวกสบาย ใช้เวลาแค่ 2 ชั่วโมงเศษๆ เท่านั้น

การเดินทางโดยรถไฟจึงกลายเป็นอดีตสำหรับคนนครสวรรค์ไปแล้ว…และอาจเป็นอดีตของพี่น้องชาวไทยทุกจังหวัดด้วย ทำให้การรถไฟฯ ขาดทุน สถานีต่างๆอยู่ในสภาพทรุดโทรมตามๆกัน

ความเปลี่ยนแปลง…การเกิดขึ้น…และเสื่อมไป จึงเป็นสัจธรรมของโลกด้วยประการฉะนี้.

“ซูม”